Nie wszystko, co przeżywamy, widać na zewnątrz. Czasem ktoś się uśmiecha, rozmawia z innymi i wygląda na zadowolonego, a w środku zmaga się ze smutkiem, lękiem, samotnością lub poczuciem, że sobie nie radzi.
Dlatego dziś chcemy przypomnieć o czymś bardzo ważnym: nie ignorujmy sygnałów, które mówią, że coś jest nie tak. I nie bójmy się o nich mówić.
Zdrowie psychiczne jest równie ważne jak zdrowie fizyczne. Tak samo jak ból brzucha czy gorączka mogą być sygnałem, że potrzebujemy pomocy, tak długotrwały smutek, wycofanie, drażliwość, problemy ze snem, trudności z koncentracją czy unikanie kontaktu z innymi mogą świadczyć o tym, że dzieje się coś, czemu warto się przyjrzeć.
Jeśli jesteś uczniem, pamiętaj:
Nie musisz udawać, że wszystko jest w porządku.
Nie musisz samodzielnie radzić sobie z każdą trudnością.
Jeśli coś Cię martwi, ktoś Cię krzywdzi, czujesz się samotny, przytłoczony albo po prostu jest Ci trudno, powiedz o tym dorosłemu, któremu ufasz. Może to być rodzic, wychowawca, nauczyciel, pedagog lub psycholog szkolny.
Nie czekaj, aż będzie naprawdę źle. Nie musisz mieć gotowego rozwiązania, żeby poprosić o pomoc.
Jeśli jesteś rodzicem lub nauczycielem, pamiętaj:
Czasem za trudnym zachowaniem, złością, milczeniem lub wycofaniem kryje się coś więcej niż widzimy na pierwszy rzut oka. Warto zatrzymać się, zapytać, wysłuchać i potraktować sygnały dziecka poważnie.
Nie zawsze potrzebne są natychmiastowe rady. Czasem najważniejsze jest spokojne: „Widzę, że coś Cię martwi. Chcesz mi o tym opowiedzieć? Jestem tutaj”.
Dziecko, które mówi o swoich trudnościach, potrzebuje przede wszystkim poczucia, że zostanie wysłuchane, a nie ocenione.
Prośba o pomoc nie jest oznaką słabości. Jest ważnym krokiem w stronę zadbania o siebie.
Jeśli trudno Ci porozmawiać z kimś bliskim, możesz skorzystać z bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111 lub Dziecięcego Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka 800 12 12 12. Oba numery działają całodobowo. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dzwoń pod numer 112.
Dbajmy o siebie nawzajem. Zauważajmy zmiany, pytajmy, słuchajmy i reagujmy. Nie bagatelizujmy sygnałów, nawet jeśli nie do końca rozumiemy, co przeżywa druga osoba.
Każdy zasługuje na to, by zostać wysłuchanym. Każdy zasługuje na pomoc. Nie musisz być z tym sam.